(( مرا مران که سگی سر به آستان توأم یا حسین ))   

بسم الله الرحمن الرحیم

(( مرا مران که سگی سر به آستان توأم یا حسین ))

امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود :خوشا به حال کسی که زندگیش مثل زندگی سگ باشد!!!

در سگ ده خصلت پسندیده است که مؤمن به داشتن آن سزاوارتر است، سگ در میان مردمان ، قدرر و قیمتی ندارد که این حال (( مساکین )) است - سگ مال و ملکی ندارد که این صفت (( مجردین )) است - خانه و لانه ای مشخص و معین ندارد و هر جا که رود همان جا را خوابگاه خود سازد و همه زمین بساط اوست که این از نشانه های (( متوکلین )) است - اغلب اوقات گرسنه است و این عادت (( صالحین )) است - اگر صد ضربه تازیانه از صاحب خودش بخورد، در خانهء او را رها نمی کند و این صفت (( مریدین )) است - شب ها به جز اندکی نمی آرامد و این از صفت (( محبین )) و دوستداران است - رانده می شود و ستم می بیند ولی اگر او را بخوانند بدون دیگری بر می گردد و این از علامت های (( خاشعین )) است- به هر خوراک که صاحبش به او دهد راضی است و این حال (( قانعین )) است- بیشتر لب فرو بسته و خاموش است و این از علامت (( خائفین )) است- وقتی می میرد ارثی از او باقی نمی ماند و این حال (( زاهدین )) است....

لینک
چهارشنبه ٧ امرداد ۱۳۸۸ - عبدالرضا هلالی