بسمه الله الرحمن الرحیم

ما همیشه می گردیم تا اون چیزی که سبب تائید ماست پیدا کنیم همین باعث می شه که از هیئات فیض نبریم . ما بابیستی ناصح داشته باشیم .باید معاشرت با خدا داشت ، میگه یا شاه کُل نجوی ، همه حرف این است که او شاهد نجوای ماست . با ما حرف می زنه ولی ما نمی شنویم ولی ابی عبدالله شنید....

آیا می شود منکر شد که او ما را نمی بیند پس اعتقادات ما ضعیف است . چقدر بر امام حسین مایه گذاشتی دوست من هر چقدر مایه گذاشتی همون اندازه نمک بهت می ده هرچقدر به مجالس دعا احتیاج نشان بد ی همون اندازه به تو میدهند . پس بیا و ابراز احتیاج کن .حضرت آیت الله بحجت فرمودند: ائمه این دعاها و زیارات را برای اتصال ما گفته اند که ما با لحن های مختلف دگرگون و متحول بشیم  دعاها نردبان است ، دعاها پَر است آدم را سبک می کند و در اوج می دهد.

امام سجاد (ع) گریه می کردند و می فرمودند: خدایا منو از چشم ناپاک ، حسود ، نگهدار، اهلم و خانه ام را...

در آخر ابو حمزه هست آب کم جو ، تشنگی آور به دست .....چقدر سزاوار بود که انسان ساعتی را اختصاص به خود می داد که چیزی او را سرگرم نکند و درآن ساعت نفس خود را حسابرسی می کرد و می اندیشید که چقدر برای خدا کار کرده است . لذا هر کسی خود حسابرسی اعمال خود را کند . بر عیبهای خویش واقف می شود و به گناهانش احاطه می یاد و در خواست بخشش و عفو از درگاه او  میکند و درنتیجه عیبهای خود را اصلاح میکند... اِلهی لا تُزِغْ قُلوبنا بَعدَ اِذْهَدَیتَنا .