بسمه تعالی

تا آمدی کمی بنشینی کنارمان                         تقدیر اشاره کرد به کم بودن زمان

از روی خاک باکمی اکراه پا شدی                    رفتی وضو گرفتی از اشراق و بعد از آن

هجده نفس کشیدی و رکعت به رکعتش           نزدیک تر شدی به خودت،ذات بی نشان

کم مانده بود درد پیغمبر خدا                            مردم خدایشان بشود یک زن جوان !

می خواستی جلوه کنی بر زمین ولی              توحید غیرتی شد و بردت به آسمان

از عصر جاهلیت آنها ، تو را گرفت                    دادت به درک ناقص این آخرالزمان

حالا هزار سال پس از تو رسیده اند                  اهل زمین به قسمت جذاب داستان

جائی که آسمان به زمین رزق می دهد            از سفرهء نگاه تو ، بانوی مهربان !

در کوچه های ساکت و مرطوب شهر ما            حس می شود حضور شما موقع اذان

امّا هنوز منظرهء بکر خالقی                             که وانشد به دیدن تو چشم  دیگران

این شعر را بگیر و برای فرشته ها                    با لهجهء خدا و صدای خودت بخوان ...